Doorgaans bevat het typisch Vlaamse straatprofiel veel overmaat: brede rijstroken, brede parkeerstroken, restzones die nergens voor dienen. Die ruimte kan ingezet worden voor de teelt van energiegewassen zoals Panicum virgatum (vingergras), een veelzijdige vaste plant die koolstofneutrale energie levert, fijnstof filtert, regenwater laat infiltreren en de biodiversiteit stimuleert – zonder extra ruimte in te nemen, en met een minimum aan beheer.

Onder het asfalt liggen kansen van een andere orde. Warmtecollectoren, gevoed door zonne-energie, kunnen het wegdek in de zomer koelen – met als resultaat: minder hittestress in de straat, minder koeling nodig in de omliggende gebouwen, een langere levensduur van het asfalt zelf. In de winter keert diezelfde warmte terug als vorstbestrijding – wat gebruik van strooizout overbodig maakt. Daarnaast kan de bindstof in het asfalt – gewoonlijk bitumen, op basis van aardolie – tijdens de productie worden vervangen door plantaardige oliën. Zo wordt de CO₂ die de plant tijdens zijn groei opnam, vastgehouden in het wegdek.

De maatregelen versterken elkaar in wat het ontwerp een metabolisme noemt: een infrastructurele ruimte die verbruikt én produceert: energie, koelte, waterberging, biodiversiteit – op schaal van de straat en van de regio.

Het Ideale Straatprofiel was in 2013 een van de eerste tijdelijke installaties in Vlaanderen waarin een straatprofiel op ware schaal werd getest – met rijdende auto's in combinatie met bloeiende planten en nieuwsgierige voorbijgangers.

De interventie maakte meer los dan het ontwerp had kunnen voorzien. Een buurtbewoner stuurde een foto vanuit zijn appartement – het bovenaanzicht van de opeens zo groene Europalaan – met de mededeling dat het wat hem betrof altijd zo mag blijven. De publieke installatie opende een dialoog die een technisch rapport nooit had kunnen voeren.

De testcase bevestigt ook de centrale these: door de overmaat in het bestaande straatprofiel te analyseren en de ruimte meervoudig in te zetten, ontstaat er aanzienlijk meer plaats voor water en groen – zonder dat de verkeersfunctie eronder hoeft te lijden: de auto's rijden er gewoon door.

Het ideale straatprofiel werd in 2014 opgenomen in het Nederlands Jaarboek voor Landschapsarchitectuur en Stedenbouw, in 2015 in het Europees Jaarboek voor Landschapsarchitectuur, en won in 2016 in Vlaanderen de Prijs Publieke Ruimte.

In 2023 werd de tijdelijke installatie als ontwerpinstrument opnieuw ingezet tijdens de ontwikkeling van het project Munierstraat in Leuven.