Een rijbaan, een parkeerstrook, een smal reststukje voor de voetganger – de straat is overal, en vanzelfsprekend. Het is de meest alomtegenwoordige publieke ruimte van Vlaanderen, decennialang ontworpen rond een dominante gebruiker: de auto. Daarmee blijft niet alleen minder ruimte over voor groen en water, maar ook voor verblijf en ontmoeting. Woningen keren zich van de straat af, kinderen krijgen er minder ruimte om te spelen of zelfstandig te fietsen. Maar een straat is meer dan verkeersruimte: het is ook de plek waar buren elkaar tegenkomen en bewoners zich tot hun omgeving verhouden.

Vlaanderen heeft een infrastructuur die meer ruimte inneemt dan ze nodig heeft, en juist die overmaat biedt kansen om naast ruimte voor mobiliteit ook ruimte voor waterberging, infiltratie, groen en verblijf te realiseren. Door de infrastructuurruimte kritisch te analyseren en de ruimte te herverdelen – voetganger en fietser voor, auto als gast – kan de straat als publieke ruimte opnieuw onderdeel worden van het dagelijks leven.

Vertrekpunt is steeds een grondige analyse van de infrastructuurruimte: waar zit de overmaat, waar liggen koppelkansen met andere opgaven, hoe verhouden mobiliteitsstromen zich tot gebruik en verblijf? De schaal verschilt, de beweging is vaak dezelfde. Soms gaat het om het volledig herdenken van een profiel tot één integraal werkend metabolisme, waarbij wateropgaven, biodiversiteit en energievraagstukken elkaar ontmoeten (Het Ideale Straatprofiel).

Soms om in dialoog met de buurt, een door auto’s gedomineerde straat via een tijdelijke transformatie naar een groene verblijfsplek te begeleiden (De straat als proeftuin).

Soms om een hele stadsas die decennialang als verkeersader functioneerde en nu haar historische laag terugkrijgt (Groene Vaart Herentals).

En soms om een stadsplein dat zijn democratische functie herwint: van verkeersknooppunt naar gedeelde ruimte voor markt, spel en verblijf (Grote Markt Sint-Niklaas).